λογοτεχνία βιβλία μύθοι

Μάρω Βαμβουνάκη: Η αγάπη, είναι το πιο περήφανο από τα αισθήματά μας.

Υπάρχουν τέσσερις κατηγορίες ανθρώπων. Κατά κάποια έννοια το λέμε αυτό, δεν υπάγεται βέβαια όλη η ανθρωπότητα σε αυτές μόνο τις τέσσερις κατηγορίες… Εκείνοι που δεν αντέχουν τη μοναξιά. Εκείνοι που νιώθουν ότι αντέχουν τη μοναξιά άμα χρειαστεί να το υποστούν. Εκείνοι που αισθάνονται ότι αγαπούν τη μοναξιά. Και κάποιοι που πιστεύουν πως, εντέλει, μοναξιά δεν υπάρχει, μια και παντού βρίσκεται ο Θεός [...]

Ευγενία Γκραντέ, το αριστούργημα του Μπαλζάκ

Στο κορυφαίο αυτό έργο του Γάλλου μυθιστοριογράφου, συγκρούονται προσωπικά πάθη, συμφέροντα και ατομικές επιδιώξεις. Είναι μια μικρογραφία της αστικής ζωής του 19ου αιώνα στη Γαλλία. Τα γεγονότα συμβαίνουν σε μια επαρχιακή πόλη, στο Σομίρ. Η κεντρική ηρωίδα του έργου είναι η Ευγενία Γκραντέ που ζει με τους γονείς της σε ένα παλιό αρχοντικό. [...]

Κατάλογος 100 καλύτερων βιβλίων όπως επιλέχθηκαν από 120 συγγραφείς

Παρατίθενται τα βιβλία που επιλέχτηκαν από 120 σύγχρονους έλληνες συγγραφείς – στην έρευνα (Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2013) της Book Press και του βιβλιοπωλείου Πολιτεία – ως ‘’τα 100 καλύτερα βιβλία της νεοελληνικής λογοτεχνίας που γράφτηκαν τους δύο τελευταίους αιώνες (1813-2013) [...]

Ο Σωκράτης και η ματαιοδοξία

Ο Σωκράτης και ο Αντισθένης, γύρω στο 400 π.Χ., στην Αθήνα… Ελεύθερος, ήθελε καταρχήν και πάνω απ’ όλα να είναι ελεύθερος. Σαν τον αέρα, σαν το νερό. Ελεύθερος όπως η φύση, να υπακούει μόνο στις ανάγκες του σώματος, που στο κάτω κάτω ικανοποιούνται εύκολα. Λίγο ξερό άχυρο για να κοιμάται, ένα κομμάτι ψωμί, τρεις ελιές, για να χορταίνει την πείνα του. [...]

Leo Buscaglia – Η αγάπη απορρίπτει τις ταμπέλες

Ο Αμερικανός Ραλφ Έμερσον (ο οποίος ηγήθηκε του κινήματος του υπερβατισμού στα μέσα του 19ου αιώνα), μιλώντας για ένα απλό αγριόχορτο, είπε ότι πρόκειται για «ένα φυτό του οποίου οι αρετές δεν έχουν ακόμα ανακαλυφθεί». Αναρωτιέμαι πόσους ανθρώπους έχουμε περιφρονήσει σαν αγριόχορτα, επειδή, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, μας φάνηκε ότι δεν άξιζαν την αγάπη και την προσοχή μας. [...]

Leo Buscaglia: Γεννημένοι να αγαπάμε. Στοχασμοί για την αγάπη

«Όταν πρόκειται να δώσουμε αγάπη, οι ευκαιρίες είναι απεριόριστες και όλοι είμαστε χαρισματικοί». Υπάρχει κάτι με το οποίο συμφωνούν όλοι οι άνθρωποι της γης: ποτέ δεν είμαστε τόσο χαρούμενοι, δημιουργικοί και παραγωγικοί όσο όταν έχουμε αγάπη στη ζωή μας. Χωρίς αυτή, η ζωή μας είναι άδεια και δίχως νόημα. Αν και είμαστε γεννημένοι για αγάπη, πολλοί από εμάς δεν το συνειδητοποιούμε παρά μόνο όταν είναι πολύ αργά. Το να έχουμε τη δυνατότητα για αγάπη είναι πολύ διαφορετικό από το να έχουμε την ικανότητα να αγαπάμε. Η αγάπη μαθαίνεται και πρέπει να σπουδάζεται και να ασκείται διαρκώς. [...]

Μενέλαος Λουντέμης: Κοίταξε να ζήσεις την αγάπη που έχασες

Η αγάπη είναι σαν το νερό που τρέχει, τρέχει ασυλόγιστα στους γκρεμούς, που δε διαλέγει αυλάκι, δε ρωτά τα λουλούδια που ποτίζει, ούτε και τα χαλίκια που κατρακυλά. Δε ρωτά τίποτα, μόνο τρέχει. Να πεις «Όχι» στην αγάπη είναι σαν να κατσουφιάζεις μπροστά σ’ ένα λουλούδι που ετοιμάζεται ν’ ανοίξει. Σαν να βρίζεις το φως που σου έδειξε τον κόσμο. [...]

Χόρχε Λουις Μπόρχες: Τίποτα δε φεύγει μέχρι να μας διδάξει αυτό που χρειάζεται να μάθουμε

Με τον καιρό μαθαίνει κανείς. τη λεπτή διαφορά ανάμεσα στο να κρατά ένα χέρι και να αλυσοδένει μια ψυχή. Μαθαίνει πως αγαπώ δε σημαίνει: στηρίζομαι και ότι συντροφικότητα δε σημαίνει: ασφάλεια..κι έτσι κανείς αρχίζει να μαθαίνει….Πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια και ότι τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις. Και αρχίζει να δέχεται τις ήττες του με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα. [...]

Η εσωτερική μάχη καλού και κακού – «Οι δύο λύκοι»

Ο άνθρωπος έχει δύο λύκους μέσα του, ένα λύκο λευκό που παραμένει γλυκός και ήρεμος κι έναν άλλο μαύρο, κατάμαυρο σαν το βαθύ σκοτάδι της νύχτας που μας σπρώχνει να πράττουμε άσχημα, να μιλάμε με κακία. Σύμφωνα με την αρχαία αυτή ιστορία των Ινδιάνων, οι δύο αυτοί λύκοι βρίσκονται σε μια συνεχή διαμάχη, καθημερινά επικρατεί εκείνος που ταΐζουμε περισσότερο. [...]

Χόρχε Μπουκαϊ: Ποιός είσαι;

Τη μέρα εκείνη ο Σινκλέρ σηκώθηκε, όπως πάντα, στις εφτά τo πρωί. Όπως κάθε μέρα, σύρθηκε με τις παντούφλες του ώς το μπάνιο και, ύστερα από ένα ντους, ξυρίστηκε και αρωματίστηκε. Ντύθηκε με ρούχα της μόδας, όπως συνήθιζε, και κατέβηκε στην είσοδο να πάρει την αλληλογραφία του. Εκεί ένιωσε τη πρώτη έκ­πληξη της ημέρας. Δεν υπήρχαν γράμματα! [...]